Het moeilijkste gedeelte van reizen waar niemand over praat.

Het moeilijkste gedeelte van reizen waar niemand over praat.

Je ontdekt de wereld, ontmoet nieuwe mensen, probeert nieuwe dingen, wordt verliefd en leert over nieuwe culturen – maar dan opeens is alles over. De meeste mensen praten altijd over weggaan, maar hoe zit het met terugkomen van een reis?

Psychologische puurheid van reizen

Je gaat op reis en maakt een ontwikkeling door die alleen medereizigers kunnen begrijpen. Je ontwikkelt jezelf, staat open voor nieuwe dingen, leert constant en gaat de wereld anders zien. Reizen heeft een heel eigen ritme. Overdag ben je bezig met wat je op dat moment doet, ’s avonds kijk je voldaan terug op de voorgaande dag, en tegelijkertijd blik je vooruit naar wat komen gaat. En altijd weet je dat je de volgende dag iets gaat doen wat je nog niet eerder hebt gedaan. Dit ritme geeft reizen zijn psychologische puurheid. Je brein is soepeler, opener en rustiger.

Diepte en hoogte punten

Toch zijn er ook moeilijke kanten aan het reizen zelf: werk zoeken, geld bij elkaar verzamelen, echte vriendschappen maken, veilig blijven, sociale normen leren, ziek worden enz. Dit zijn allemaal dingen waar je doorheen komt. Al deze dieptepunten worden meteen vergeten door de hoogtepunten die je beleeft op reis. De hoogtepunten die je veranderen als mens en je laten inzien dat het drukke leven thuis niet alles is en dat ervaringen belangrijker zijn dan spullen. Het zorgt voor verwondering. Het is niet alleen heerlijk om verwonderd te zijn, maar het zorgt ook voor psychologische groei. Reizen dwingt onze geest tot het herschikken van ons referentiekader, het schudt ons brein door elkaar en houdt onze geest lenig.

Thuiskomen:

Maar dan kom je thuis, de eerste 2 weken breng je door met vrienden en familie, je vertelt je verhalen, haalt verloren tijd in en laat alle foto’s en video’s zien. Je staat de eerste paar weken in de schijnwerpers en alles is spannend en nieuw. Iedereen is blij om jou te zien en jij bent de tropische verrassing waarin iedereen thuis geïnteresseerd is. Ook jijzelf vindt het fijn om al je geliefden weer te zien en bent dankbaar dat ze er zijn. Maar dan op een gegeven moment.. gaat dit allemaal weg. Iedereen raakt eraan gewend dat je thuis bent, en gaat door met het drukke en ‘normale’ leven. Jij bent niet meer het nieuwe spannende object en het vragenvuur begint: Weet je nu wat je wil worden? Wanneer ga je weer werken? Wat is je plan? Hoe zit het met je liefdesleven? Hoeveel geld heb je nog?

Er is niks veranderd

Het moeilijkste gedeelte is dat als je eenmaal al je bezoeken aan vrienden en familie gedaan hebt, je weer terug in je slaapkamer zit en beseft dat niks is veranderd. Alles is precies zoals jij het hebt achtergelaten. Je bent blij dat iedereen gelukkig en gezond is maar een deel in jezelf schreeuwt ‘snappen jullie niet hoeveel ik veranderd ben?’ En dan bedoel ik niet mijn kleren, haar of gewicht. Ik bedoel datgene wat er in je hoofd afspeelt. De manier hoe je dromen zijn veranderd, de manier hoe je tegen de wereld aankijkt, je ziet mensen anders en je gewoontes zijn veranderd, nieuwe dingen zijn nu belangrijker voor jou.

Je wilt het liefste dat iedereen dit ziet, je wilt het delen en discussiëren over de dingen die jij nu anders ziet. Maar je komt erachter dat er geen manier bestaat om te beschrijven hoe je geest zich aanpast wanneer je alles wat je kent moet achterlaten en je brein z’n volle capaciteit moet gebruiken om te overleven. Je weet dat je anders denkt dan iedereen om je heen want je ervaart het iedere dag weer opnieuw.

Onbegrepen en verloren

Je voelt je onbegrepen en verloren. Wat is de oplossing voor deze kant van reizen? Het is alsof je een nieuwe taal leert die niemand om je heen spreekt, er is geen manier om te communiceren en om mensen te vertellen hoe je je voelt. Dit is waarom als je eenmaal begint met reizen je alleen maar opnieuw weg wilt gaan. Ze noemen het ‘het reisvirus’, maar in werkelijkheid is het de moeite van thuiskomen in een plaats waar niemand dezelfde taal spreekt. Niet Engels, Nederlands of Spaans, maar de taal waar anderen weten hoe het is om weg te gaan, te veranderen, groeien, leren, en daarna thuis te komen in een plek waar je je meer vervreemd voelt dan in de meeste buitenlandse plekken die je bezocht hebt.

Dit is de moeilijkste kant van reizen, en het is waarom we allemaal weer opnieuw weggaan.

 We reizen niet om ergens heen te gaan. Maar om te gaan.

Follow:
Share:

2 Comments

  1. Jules Kevers
    March 18, 2019 / 12:42 am

    Hey susanne, ik zou niet kunnen begrijpen hoe jij je moet voelen nu, maar ik vind het super inspirerend hoe je het schrijft en je gevoel doet uiten. Ik zou zelf zo graag ook zo een reis willen maken, maar denk dat mijn heimwee me altijd hier zal houden. In een vertrouwde omgeving met vrienden waar ik altijd mee ben. Ik ben bang om uit mijn comfort zone te stappen en nieuwe dingen te ontdekken, maar hoe meer ik van jou verhalen lees hoe meer ik het gevoel krijg om weg te gaan en helemaal tot mezelf te komen.
    Hopelijk durf ik ooit deze stap te maken.

    Ga aub door met schrijven en mensen insprireren met je verhalen.
    Je bent een topper!

    • gypsyinsneakers
      March 18, 2019 / 10:19 am

      Hoi Jules! Wat een ontzettend fijn om te horen! Ik weet zeker dat je ooit nog wel een hele mooie reis gaat maken, die stap durf je te zetten als je er uiteindelijk klaar voor bent!
      Dankjewel voor de lieve woorden!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *