Cultuurshock en 25-jarig jubileum Bangkok #2

Cultuurshock en 25-jarig jubileum Bangkok #2

” Life begins at the end of your comfort zone. “

Mijn eerste 1,5e week stond ik vooral voor de uitdaging om vervoer te regelen, de weg te vinden, internet regelen en mijn jetlag verwerken. De volgende week was nogal een ander verhaal. Deze week heb ik voor de uitdaging gestaan om de cultuur en mensen van Laos te begrijpen. Op vakantie gaan in een Aziatisch land is een ding, maar er wonen en werken is een heel ander verhaal…

Ik woon op dit moment met 3 Britse dames in een groot huis, waar ik heel erg blij mee ben. Het is heerlijk om thuis te komen in een ‘westerse’ omgeving. Vientiane is een kleine stad met heel weinig westerse mensen. Dit is te merken aan de blikken die ik krijg op straat. Westerse mensen worden hier enorm bekeken, maar ik ben er zelf ook schuldig aan. Als ik een westers persoon zie lopen vind ik het heel speciaal en begin ik zelf ook te staren. Ik vraag me meteen af wat ze hier doen en wil het liefst een gesprek beginnen.

(Foto’s van het huis waar ik woon en mijn kamer)

       

Omgaan met de mensen hier is nogal wat anders. Laotiaanse mensen vinden Westerlingen kinderachtige wezens. Westerlingen huilen en worden kwaad. Dit is iets wat kleine kinderen doen en je moet als volwassen persoon je gevoelens onder controle houden. De manier waarop mensen met elkaar praten is ook vaak zonder emotie en ik vind dat bot overkomen (wat waarschijnlijk niet hun bedoeling is). Zo zijn er al veel misverstanden ontstaan. Meestal vraag ik dit terug aan Jo en zij kan hier een goed antwoord op geven omdat ze hier al vele jaren woont.

Een paar voorbeelden hiervan zijn dat de meeste Laotiaanse mensen helemaal gekleed op hun scooter zitten en door de stad lopen. Denk hierbij aan sokken in hun teenslippers en vesten verkeerd om dragen (met de capuchon bij hun nek) altijd een pet op hebben enz. Ik dacht dat het dus ongepast zou zijn als ik een kort broekje aan zou doen. Later kwam ik erachter dat ze dit doen om hun huidskleur zo wit mogelijk te houden. Het gaat dus helemaal niet om gepast kleden, maar om het vermijden van zonlicht op de huid. Als de zon schijnt gebruiken ze alle voorwerpen die ze kunnen vinden om maar geen zonlicht op zich te krijgen (boeken, paraplu’s, stukken karton enz.). Als ik dan in mijn werkpauze even een kwartiertje in de zon ga zitten word ik heel raar aangekeken en vragen ze of ik het koud heb. Als ik dan uitleg dan ik de zon heel fijn vindt en graag wat bruiner wil worden wil ik niet weten wat er in hun hoofd omgaat.


(Er bestaan hier zelfs crèmes om je huid witter te maken, ik moet dus opletten wat ik koop want in veel producten zit deze crème.)

Tijdens de verjaardag van Jo zijn we gaan uiteten in het meest luxe restaurant van heel Vientiane (ik heb 33,- euro moeten betalen, wat nog redelijk goedkoop was). Dit was een enorm gezellige avond met veel expats die al jaren in Vientiane wonen. Een heel mooi voorbeeld was van een man die al 13 jaar getrouwd is met een Laotiaanse vrouw. Hij zei ‘Laotiaanse mensen zijn net een ui, als je denkt dat je de eerste laag gepeld hebt, komt er weer een nieuwe’. Dit is ook waarom ik in mijn eerste blog heb geschreven dat de mensen aardig zijn, dat is dus de eerste laag.

Hij verteld dat zijn vrouw hem iedere dag nog verrast met de dingen die ze doet. Educatie of wetten geloven ze hier niet in (op zich ook wel logisch want er zijn hier bijna geen wetten of ze worden niet nageleefd). Hij verteld dat zijn vrouw eerder haar eigen zus geloofd dan dat ze een gecertificeerde arts geloofd.

Iedere Laotiaan heeft hier 3 kringen. De eerste kring is familie, hier doen ze alles voor. De tweede kring bestaat uit collega’s en vrienden, omdat ze hier dingen mee moeten doen, doen ze voor deze mensen ook iets terug. En de derde kring bestaat uit alles en iedereen waar ze helemaal niets om geven en ook niets voor zullen doen.

(Verjaardag van Jo)

Ook heb ik voor het eerst in het buitenland een beetje problemen met het lokale eten (vooral vlees). Mensen die mij goed kennen weten dat ik het liefst iedere dag curry’s eet die goed pittig zijn. Ik hou van buitenlandse gerechten en eet vrijwel alles. Maar Laos is een ander verhaal. Toen ik met Jo op een dag samen naar de lokale markt ben geweest heb ik besloten om mijn tijd in Laos vrijwel vegetarisch door te brengen. Ik merk heel erg dat het een land in ontwikkeling is met eigen normen en waarden (en begrijp me niet verkeerd, hier is helemaal niks mis mee, maar ieder zijn eigen ding). Een voorbeeld hiervan is dat er niks verloren gaat aan een geslacht dier. Omdat de mensen minder geld hebben eten ze vrijwel alles, een kip wordt opengesneden, gevild en ingepakt om verkocht te worden (met letterlijk alles er in). Ook is vet een delicatesse hier en de ogen van een vis zijn het lekkerste gedeelte.


(Dit zijn bakken met rotte vis in, dit laten ze een aantal weken erin zitten terwijl iemand de maden en wormen eruit haalt. Een schepje hiervan wordt in ieder traditioneel Laotiaans gerecht gedaan. No thanks)

   

Op mijn welkomst- feestje op stage werd ik dan ook verrast met een aantal plaatselijke delicatesse. Ik vind het nog moeilijk om nee te zeggen als mensen me wat voorschotelen. Ik wil echt niet onbeleefd overkomen maar sommige dingen eet ik gewoon niet. Ik eet sinds een paar maanden geen varkensvlees meer, dit is een keuze die ik bewust gemaakt heb op weg naar een wat gezondere levensstijl met minder vlees. De ene varkensspecialiteit na de andere werd geserveerd, het liefst met zoveel mogelijk vet eraan. Sommige dingen heb ik uit beleefdheid opgegeten, toen er kikker op tafel werd voorgeschoteld moest ik verplicht proeven (het was net kip zeiden ze). Gelukkig voor mij waren er ook wat stukjes echte kip die ik kon eten.

De dag erna had ik meteen spijt ervan. Ik heb enorm veel buikpijn en wc bezoeken gehad. Ik ben dus nogal voorzichtig wat eten betreft hier! Gelukkig zijn er wel veel heerlijke Thaise en de (betere) Laotiaanse restaurants die lekkere gerechten serveren met betrouwbaar eten.


(Bijna iedereen van het Khiri Travel Team) 

Dit somt eigenlijk een beetje mijn 2e week in Vientiane op. Ik heb alweer heel veel geleerd en ik weet op welke plekken ik wel of niet mijn boodschappen moet doen. Ik vind het een hele sensatie om mee te maken hoe de eet- en leefgewoontes van deze cultuur zijn.

In mijn 2e weekend heb ik een feestweekend in Bangkok gehad. Khiri Travel bestaat 25 jaar en had een groot jubileumfeest georganiseerd. Vrijdag zijn we met het team aangekomen en heb ik heerlijk gegeten in een luxe restaurant (wat nog steeds heel goedkoop was). We zaten met ongeveer 10 mensen aan een enorme ronde tafel met een draaischijf. Het ene lekkere gerecht na het andere werd geserveerd. Smullen maar!

Zaterdag was er een ‘treasure hunt’ door heel Bangkok georganiseerd. Ik heb een enorm leuke dag gehad met veel verschillende activiteiten. De teams waren verdeeld met mensen over heel zuidoost Azië. Een geweldige ervaring om met zoveel verschillende culturen een leuke dag te hebben! We hebben zelfs een prijs gewonnen! Ons team had het minste geld opgemaakt dus waren we ‘The most frugal team’.


(Chinatown)
(Offer in een Chinese Tempel)


(Handgemaakt zijden in Bangkok)

Teruggekomen (thuis) in Vientiane is mijn eerste echte werkweek begonnen met mijn eerste taken. Ik mag vooral marketing taken gaan uitvoeren en Khiri Travel helpen op weg naar duurzaamheid. Heel interessant allemaal. Mijn werkdagen zijn van 9 tot 6 met een uur pauze in de middag.

Ook gaat het scooter rijden steeds beter. Het verkeer in Laos is een verhaal apart. Regel 1 is om alle regels die je thuis geleerd hebt gewoon te vergeten. Rij je op een voorrangsweg? Denk maar niet dat jij voorrang krijgt. Een rotonde? We knallen er met z’n alle tegelijk overheen. Rood stoplicht? Wat is dat? Drinken en rijden? Dat kan gewoon! Mensen zitten hier ook vaker met meer dan 2 personen op een scooter. Sommige helmen zijn ook zo lachwekkend.. Ze zijn 10 maten te groot en hangen scheef op hun hoofd en toch worden ze opgezet. Gelukkig is het verkeer hier ook meestal stapvoets (omdat iedereen wil voorkruipen). Dus voor ongelukken ben ik niet heel bang. Zolang ik maar langzaam rij komt alles goed. Wel heb ik hier een brandwond opgelopen. De uitlaten van de scooters zijn onbeschermd en loei heet. Toen ik op een avond samen met een huisgenootje ging uiteten moesten we snel naar binnen vluchten omdat er een heel zwaar onweer aankwam. Ik stapte van mijn scooter af en kwam tegen de uitlaat van de scooter van mijn huisgenootje aan. Auw! Koelen, koelen, koelen maar helaas, ik loop nu al 2 weken lang rond met een mooie rode vlek op mijn been. Gelukkig vinden de lokale inwoners het hilarisch want dit gebeurd schijnbaar heel vaak bij falang (buitenlandse) mensen.

(Oeps)

Ik leer hier iedere dag zoveel dingen en sta nog steeds iedere dag met mijn mond vol tanden hoe mensen aan de andere kant van de wereld leven. Ik vind het geweldig om mezelf zo terug te vinden en te zien hoe ik me kan redden in zo’n andere cultuur. Ik ben er pas 2 weken en het maakt me trots. Het mooie is dat ik steeds meer van Vientiane en de ‘gekke’ dingen hier ga houden. Doordat mijn werk nu echt is begonnen gaan de weken sneller om. ’s Avonds ga ik meestal lekker een hapje eten met mensen van het huis en overdag ga ik met iemand van het werk lunchen of soms alleen. Omdat ik de hele tijd mensen om me heen heb vind ik het nu heerlijk om er eens alleen op uit te gaan. In de weekenden speel ik de echte toerist en ga ik op pad, tempels bezoeken of aan het zwembad liggen (als het weer goed is).

 

Dankjewel voor het lezen van deze blog! Laat me weten wat je ervan vindt in de reacties hieronder.

 

Lots of love x

 

Susanne

 

 


(Sweet Thai thee, super zoet maar heerlijk!)


(De tempels in Laos zijn prachtig versierd)

Follow:

21 Comments

  1. August 31, 2018 / 11:14 am

    Zo leuk om te lezen! 🙂 Miss you! Xxx

    • gypsyinsneakers
      September 1, 2018 / 4:18 am

      Miss you to 🙁

  2. Jules Kevers
    August 31, 2018 / 11:17 am

    Hey Susanne,
    Weer een superleuke blog die je geschreven hebt. Ik probeer me zelf in die situaties te bedenken en vind het superknap hoe jij ermee omgaat zou het zelf niet kunnen.
    Veel succes met werken en verheug me alweer op je nieuwe blog.
    Groetjes Jules

    • gypsyinsneakers
      September 1, 2018 / 4:19 am

      Super leuk om te horen! Dankjewel 🙂

  3. Mama
    August 31, 2018 / 11:41 am

    Gewéldig Susanne!! Zó leuk en interessant om te lezen! Ik kijk al uit naar je volgende blog! Zo ben ik er tóch een beetje bij! X Mam

    • gypsyinsneakers
      September 1, 2018 / 4:19 am

      Super lief mam! Dikke kus X

  4. Isabelle
    August 31, 2018 / 9:42 pm

    Weer heel leuk geschreven! Succes met het werken😊

    • gypsyinsneakers
      September 1, 2018 / 4:20 am

      Dankjewel! ❤️

  5. vivianne
    September 1, 2018 / 5:52 am

    Echt heel leuk om zo te lezen Suus! Super top dat je je zo goed kan redden, ben ik blij om 😙

    • gypsyinsneakers
      September 1, 2018 / 7:53 am

      Thanks viev❤️ Lief van je

  6. Francesco
    September 1, 2018 / 8:18 am

    Heel leuk suus ! Lijkt me een hele leuke ervaring als ik dat zo lees. Veel plezier en let op jezelf !😁

    • gypsyinsneakers
      September 2, 2018 / 6:30 am

      Hoi Frances! Jaa is het zeker ook! Dankjewel!!😁

  7. Petra
    September 1, 2018 / 3:58 pm

    Nou, al hiel get met gemaak in zo’nne korte tied. De foto vaan al dat vleis, foj foj nix veur miech. Sjieck huur en sjoen gesjreve. Veul plezeer en geluk de koumende tied hoop gauw weer get te leze…..😘

    • gypsyinsneakers
      September 2, 2018 / 6:32 am

      Hahah jao iech mot dr aoch aan weene😂 daankewel! Leuk um te huure 😊

  8. Jo bastings
    September 3, 2018 / 2:08 pm

    Hey…opa gaat nu lezen. Reactie volgt. Groetjes opa

    • gypsyinsneakers
      September 4, 2018 / 2:29 am

      Leuk! Ben benieuwd! Groetjes x

  9. September 17, 2018 / 3:30 pm

    Veel mooie foto’s Susan! ga zo door! de straatbeelden zijn heel goed (bijv. die met de gele scooter). Maar maak ook af en toe foto’s van “lelijke” plekken of dingen. Dat is vaak toch heel mooi.
    Ooh en vraag of je foto’s van mensen mag maken, in allerlei situaties. Leer je je een zinnetje (mag ik van u een foto maken?) uit je hoofd in hun taal… moeilijk? wel leuk.
    Niet alleen de foto’s maar je verhaal is ook erg boeiend, met enige verbazing gelezen! Wat een vreemde gewoontes. Die kleding puur ter bescherming voor de zon, of het niet accepteren van regels, waar jij schrijft: Educatie of wetten geloven ze hier niet in, keek ik wel van op. Susan zijn ze ook niet gelovig? en educatie is die er niet? of maar zo lala?
    Ik ga verder kijken en lezen, ik heb nog lang niet alles gezien.
    Groetjes uit Sittard!

    • gypsyinsneakers
      September 18, 2018 / 3:04 pm

      Haha! Ik wil heel graag foto’s van mensen maken maar vind dat nog een beetje eng om te doen.. questie van tijd denk ik.. wat leuk om je reactie en tips te lezen! Doet me echt goed. En ja ze zijn hier heel gelovig, Boeddhimse. En kinderen gaan hier wel naar school maar studeren vrijwel nooit door! Gaan heel vroeg werken! Groetjes terug!!

  10. Peter Bastings
    September 17, 2018 / 3:35 pm

    Ooh Susan plaats alsjeblieft bij elke foto een onderschrift, waar het is, wat het is enzo. Is dat bijv jouw kamer? en wie zijn die mensen, zijn dat collega’s of is dat het gezin waar je verblijft?

    • gypsyinsneakers
      September 18, 2018 / 3:01 pm

      Goeie tip Peter! Zal ik zeker gaan doen! Ja dat zijn mijn collega’s aan die ronde tafel! En mijn kamer was ook te zien in de eerste foto’s!

      • Peter
        September 21, 2018 / 5:24 pm

        er hangt een heel mooi doek op de kast

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *